Υπάρχουν δυνατότητες αντίστασης στη λιτότητα εντός της Ε.Ε;

Τα πυκνά γεγονότα των τελευταίων πέντε χρόνων, καθώς και το ιδιαίτερα φορτισμένο διάστημα από την 25η Ιανουαρίου έως σήμερα, μας έχουν δώσει απαντήσεις σε κάποια ερωτήματα γύρω από τον τρόπο λειτουργίας και τους πραγματικούς σκοπούς της Ευρωπαϊκής Ένωσης- παράλληλα όμως πρόσθεσαν καινούργια.

Τίθεται το ερώτημα αν μπορούν να κερδίσουν κάτι οι λαοί μέσω των εκλογών ψηφίζοντας στην Ελλάδα, στην Πορτογαλία, στην Ισπανία και αλλού, δυνάμεις κατά της λιτότητας,  ή αν οι ευρω-γραφειοκράτες θα βρίσκουν πάντα τον τρόπο να παρακάμπτουν τη βούλησή τους.

Το βέβαιο είναι ότι ακόμα και αν σε όλες τις επόμενες εκλογικές αναμετρήσεις  θριαμβεύσουν οι δυνάμεις κατά της λιτότητας, τούτο δεν σημαίνει ότι οι πολίτες της Ε.Ε πρέπει να μείνουν με σταυρωμένα χέρια περιμένοντας την αργή εξέλιξη των πολιτικών ζυμώσεων σε επίπεδο κορυφής, αποδεχόμενοι στο μεταξύ την ασυνάρτητη πολιτική του κάθε Ντάϊσελμπλουμ, Ντομπρόβσκις και των λοιπών παρατρεχάμενων της  ανατολικογερμανικής προέλευσης ηγέτιδας της ΕΕ.

Νομίζω ότι απαιτείται δράση παράλληλη. Τόσο σε επίπεδο κυβερνήσεων εθνικών κρατών (όπου αυτή τη στιγμή ο συσχετισμός εντός ευρωζώνης είναι 17:1),  όσο και στη βάση. Οι πολίτες της Ε.Ε έχουν κάθε συμφέρον  να οργανώνουν την εργασία τους σε συνεταιρισμούς και να χρησιμοποιούν εναλλακτικά νομίσματα- όπως το Faircoin- και τράπεζες χρόνου, δημιουργώντας έναν ασφαλή, προστατευμένο χώρο από τις αυθαιρεσίες της Ε.Κ.Τ. αλλά και την αγριότητα του νεοφιλελευθερισμού. Έτσι θα φτιαχτούν θύλακες αλληλεγγύης και δημιουργικότητας που θα επεκτείνονται και θα συνεργάζονται μεταξύ τους, διευρύνοντας διαρκώς τα όρια ενός  «υπέροχου νέου κόσμου», που γεννιέται μέσα στον παλιό.

Το μείζον πρόβλημα, όμως, παραμένει το δημοκρατικό έλλειμμα της Ε.Ε. Είναι αυτό που μεγιστοποίησε την ένταση της κρίσης του 2008 και έφερε την  λιτότητα χωρίς τέλος. Και είναι αυτή  ακριβώς η απουσία λογοδοσίας, που μπορεί να επιτρέψει στην εξουσία να διαλύσει με τη βία κάθε προσπάθεια αυτοοργάνωσης και να θέσει εκτός νόμου κάθε εργοστάσιο που λειτουργεί υπό εργατικό έλεγχο, να καταστείλει ο,τιδήποτε θεωρήσει ότι την απειλεί.

Ως εκ τούτου υπάρχει ανάγκη για ένα πανευρωπαϊκό κίνημα εκδημοκρατισμού της Ε.Ε. Μάλιστα είναι σχετικά εύκολο να μαζικοποιηθεί και να φέρει θετικά αποτελέσματα, καθώς δεν απαιτείται ταύτιση ως προς τον τελικό σκοπό (που για άλλους  μπορεί να είναι ο σοσιαλισμός, ο κοινωνικός φιλελευθερισμός, η κατάργηση της εξουσίας, το εργατικό κράτος, ή η σοσιαλδημοκρατία), παρά μόνο μια ελάχιστη σύμπτωση απόψεων πάνω στην αναγκαιότητα αυτού του πρώτου βήματος.

Ενδεικτικό των παραπάνω είναι ότι το ελληνικό δημοψήφισμα έφερε τα πάνω – κάτω στην Ευρώπη- κι ας ηττηθήκαμε στο τέλος. Για να πετύχουν αυτήν την πύρρειο νίκη τους οι «Θεσμοί» απώλεσαν και το τελευταίο δημοκρατικό φύλλο συκής.  Όμως ο ασκός του Αιόλου έχει πια ανοίξει. Μετά από μας ακολουθούν κι άλλοι. Οι δυνάμεις της ευρωπαϊκής αντιπολίτευσης αρχίζουν να γίνονται υπολογίσιμες.

Η ρωγμή στο άλλοτε αρραγές μέτωπο του μερκελισμού οριστικοποιήθηκε μετά την δεύτερη νίκη του ΣΥΡΙΖΑ. Οι άνθρωποι του, παρόλο που ηττήθηκαν έξω, παρέμειναν για να συντρίψουν την ντόπια ολιγαρχία και να διατηρήσουν την κοινωνία ενωμένη, ώστε να μην εκτραπούν τα πράγματα σε μια βίαιη σύγκρουση όλων εναντίον όλων. Οφείλουμε, πέρα από τη σωρεία λαθών με την οποία βαρύνονται, να τους αναγνωρίσουμε την γενναιότητα να γίνουν οι αναλώσιμοι  που, με την κατανάλωση του πολιτικού τους κεφαλαίου, θα φτιάξουν επιτέλους μια χώρα αξιοκρατίας και δικαιοσύνης πάνω στα συντρίμμια του παλιού πελατειακού-ολιγαρχικού κράτους.

Η ανατροπή σε  μία μικρή χώρα αποδεικνύεται, λοιπόν, ότι έχει πολύ μεγαλύτερη  σημασία απ’ ότι νομίζαμε.  Αρκεί να δει κανείς τι συμβαίνει στην Πορτογαλία. Ο ηγέτης του συντηρητικού κόμματος κ. Κοέλιο λαμβάνει εντολή σχηματισμού κυβέρνησης μειοψηφίας ενώ τα κόμματα της αντιπολίτευσης δηλώνουν ότι θα τη ρίξουν αμέσως. Γιατί; Που βασίζεται; Για μας, που έχουμε ζήσει απίθανες στιγμές με Παπαδήμους και λοιπούς, η απάντηση είναι προφανής: Κοινοβουλευτικό  πραξικόπημα με τις ευλογίες του ευρω-ιερατείου. Αν τελικά ο πορτογάλος μερκελιστής βρει μερικούς αποστάτες για να κάνει τη δουλειά του, έχει μικρή σημασία. Ας κρατήσουμε τα γεγονότα αυτά ως μια ακόμα απόδειξη ότι τη δύναμη συνεχίζουν να την έχουν οι λαοί.  Με αργά βήματα η Ευρώπη αλλάζει. Είναι στο χέρι μας να επιταχύνουμε το ρυθμό της αλλαγής.

Tvxs 31/10/2015

Τα Μαθηματικά του Τσακ Νόρις

Ο Τσακ Νόρις μπορεί να διαιρέσει με το μήδεν. Και, πίστεψέ με, αν χρειαστεί το κάνει.

Ο Τσακ Νόρις έχει τσακώσει τις ασύμπτωτες σε τρυφερές περιπτύξεις με τους άξονες.

Ο Τσακ Νόρις έχει φτιάξει επίπεδο τρίγωνο με άθροισμα γωνιών μεγαλύτερο από 180 μοίρες.

Ο Τσακ Νόρις βρήκε σημείο τομής των παραλλήλων. Πήγε εκεί και γύρισε σώος. Το σημείο αγνοείται έκτοτε.

Ο Τσακ Νόρις δεν βρήκε τίποτα παράδοξο σε σχέση με τον Ζήνωνα.

Ο Τσακ Νόρις μπορεί να φτιάξει το σύνολο όλων των συνόλων, να οικοδομήσει ολοκλήρη θεωρία πάνω σ’ αυτό, χωρίς να τολμήσει κανείς να την αποκαλέσει αφελή.

Ο Τσακ Νόρις γνωρίζει προσωπικά το τελευταίο δεκαδικό ψηφίο του π, αλλά είναι πολύ εχέμυθος.

Φυσικά, ο Τσακ Νόρις είναι πιο αποτελεσματικός από τον ίδιο τον Pareto.

Το πρώτο είναι αγνώστου και κυκλοφορεί ευρέως στο διαδίκτυο. Τα άλλα είναι μια δική μου προσπάθεια να παίξω με  γνωστά παράδοξα ή απλά λογοπαίγνια. Πέρα από την πλάκα, αξίζει να σημειωθεί πως υπάρχουν άνθρωποι απολύτως πεπεισμένοι πως ο αριθμός π έχει πεπερασμένο αριθμό δεκαδικών ψηφίων και άλλοι οι οποίοι έχουν γράψει βιβλία «υπολογίζοντας ακριβώς το π». Το συμπέρασμα που προκύπτει είναι ότι αν θέλουμε να κρατήσουμε κάτι, μία και μόνη χρησιμότητα για τα Μαθηματικά, αυτή θα ήταν ότι μας μαθαίνουν να εκτιμούμε την απόδειξη και να μην δεχόμαστε τίποτα χωρίς αυτήν. Αποτελούν μια ασπίδα απέναντι στον διάχυτο ανορθολογισμό και εργαλείο αμφισβήτησης ημιμαθών.